Nightmare&Beginning in the past(NC)
posted by plattinum
‘พี่ครับ รอผมด้วย’
‘เพซตามมาสิ เร็วเข้า’
เสียงเด็กผู้ชายตัวน้อยสองคน วิ่งไล่ตามเครื่องบินบังคับสนุกสนาน
รอยยิ้มใสซื่อมีความสุข ทำไมกันทั้งที่เมื่อก่อนยังเป็นน้องชายที่แสนดีของเขาแท้ๆ
เพราะอะไรเรื่องมันถึงกลายเป็นแบบนี้
จุดเริ่มต้นที่พลิกผันเรื่องทั้งหมดมันคงจะเป็นตอนนั้นสินะ
มันเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์และความรู้สึกที่มีให้กับน้องชายสุดที่รักไปชั่วชีวิต!!!
วันนั้นผมจำได้
จำมันได้ไม่มีวันลืม!!!!!!!!
...สามปีที่แล้ว
ตอนที่อยู่ม.6 ผมจำได้ว่าดีใจแค่ไหนที่สอบติดคณะแพทย์ศาสตร์
เย็นวันนั้นผมรีบกลับมาหาแม่ เพื่อจะบอกว่าผมสอบติดแล้ว รีบวิ่งเข้าบ้านหลังเล็กโดยไม่ทันได้ดูว่าแท้จริงแล้วไม่มีใครอยู่เลย
‘อ้าวเพซ แล้วแม่พี่หละ’
ผมไม่ตกใจหรอกที่เพซมานั่งรออยู่ในบ้านหลังเล็ก
ในเมื่อคนตัวสูงกว่าก็มาเป็นประจำ ให้สอนการบ้านให้บ้าง ชวนไปเล่นเกมบ้าง
วางแผนแกล้งอควาบ้าง ความจริงน้องชายผมนี่มันแสบตั้งแต่เด็ก
‘ไม่มีใครอยู่หรอก ไปอังกฤษกันหมด’
แม่ผมเนี่ยนะจะไปต่างประเทศ ท่านเป็นคนติดบ้านจะตาย
แต่ผมว่าคงเป็นเรื่องสำคัญจริงๆไม่อย่างนั้นแม่ผมคงไม่ยอมไปด้วยหรอก
‘...แล้ว’
‘อควาก็ไปด้วย เห็นว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับธุรกิจกับพินัยกรรมไรสักอย่าง’
‘นี่...’
‘...หืม’
‘สอนการบ้านหน่อย’
‘มาดิ’
‘หนังสืออยู่ที่ห้อง ไปสอนที่นู่นสิ’
ถ้าจะสังเกตสักนิด ในประโยคที่เพซคุยมันไม่เรียกผมว่าพี่เลยสักคำ
ถ้ามองหน้าของอีกฝ่ายบ้างจะได้เห็นว่าสายตาที่เคยรักและเคารพผมมันไม่มีอีกต่อไปแล้ว
มือใหญ่เข้ามาคว้าข้อมือผมให้เดินตามไปบ้านใหญ่
คนตัวสูงก้าวขายาวๆโดยไม่สนว่าผมจะเดินทันไหม แรงบีบจากฝ่ามือที่ใหญ่กว่าเพิ่มแรงลงบนข้อมือผมขึ้นเรื่อยๆจนรู้สึกเจ็บ
‘เพซ พี่เจ็บ’
ผมพยายามจะดึงแขนตัวเองให้หลุดจากการเกาะกุม แต่ยิ่งเหมือนหนีเท่าไร
แรงบีบก็มากเพิ่มเท่านั้น เพซไม่หันมามองผมสักนิดไม่ว่าผมจะขัดขืนยังไงคนที่เดินนำหน้าไม่มีท่าทีสะทกสะท้านลากผมเข้าห้องนอนของตัวเองไปจนได้
‘โอ๊ย!!! เจ็บนะเว้ย ไอ้บ้าเพซ ทำไรเนี่ย’
‘อย่าสำออย’
ผมเงยหน้ามองน้องชายตัวเองอย่างไม่เชื่อว่าจะได้ยินคำนี้ออกจากปาก
และแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง เมื่อเพซมองผมกลับมาด้วยแววตาจงเกลียดจงชังและเคียดแค้นผมขนาดไหน!!!!
‘ทำไม...’
‘หึ เพราะมึงจะไม่ใช่พี่กูอีกต่อไปแล้วหนะสิ’
ผมงงและสับสนไปหมด
อะไรและทำไมถึงทำให้เพซน้องชายของผมเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้
ขณะที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก มือใหญ่กระชากตัวผมแล้วเหวี่ยงไปบนเตียงอย่างแรง
ทำเอาจุกเพราะแรงกระแทก พอตั้งสติได้ รีบคลานหนีลงจากเตียง
แต่ดูเหมือนจะเปล่าประโยชน์
เมื่อคนตัวสูงคว้าข้อเท้าผมไว้แล้วดึงพรืดเดียวก็กลับมานอนที่เดิม
เพซถอดเนคไทจากเสื้อนักเรียนออกมามัดข้อมือข้างขวาผมไว้กับหัวเตียง
เหมือนตัวเองจะรู้ว่าต่อไปจะต้องเจอกับอะไร ความกลัวแล่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ทั้งที่เป็นผู้ชายเหมือนกันแท้ๆ แต่ทำไมผมถึงสู้แรงคนร่างหนาไม่ได้เลย
‘จะทำอะไร ปล่อย!!!!’
‘อยู่เฉยๆ!!’
‘อย่า!!!’
‘…ก็รู้นี่ว่ากูจะทำอะไร จะถามทำไม’
‘เพซ ทำไมทำกับพี่แบบนี้...’
‘มึงไม่ใช่พี่กู!!!!!’
มือใหญ่ผลักไหล่ผมให้นอนหงาย พร้อมกับเสียงหัวเราะเหยียดๆ
ผมอยากจะถามว่าทำไมทำแบบนี้...เกิดอะไรขึ้น...ผมทำอะไรผิด ผมไม่ใช่คนอ่อนแอ
แต่การที่คนในครอบครัวซึ่งเป็นคนที่ผมไว้ใจมาก
เอาความรู้สึกที่มีให้ย้อนกลับมาหักหลังกันแบบนี้ ผมเจ็บ เจ็บมาก
ของเหลวใสๆอุ่นร้อนไหลซึมออกมาจากหางตา
ฝ่ามือร้อนไล้ขึ้นมาตามโคนขา สัมผัสจาบจ้วงขยับขึ้นมาบริเวณขาอ่อน ผมดิ้นหนีพลางใช้เท้าถีบออกไปเต็มแรงจนโดนท้องคนที่คร่อมตัวผมอยู่เต็มๆ
พลั๊ก!!!!
‘สัด!!! ชอบแบบแรงๆทำไมไม่บอกกูดีๆครับ’
อึ๊ก!!! คนตัวสูงสวนหมัดใหญ่กลับมาเต็มแรงจนแก้มขวารู้สึกชา
แต่รับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวเลือด ปากแตกแน่ๆ
‘...ย..ฮึก...อย่านะ’
‘อยู่นิ่งๆสิครับ จะได้ไม่เจ็บ’
มือใหญ่กดตัวผมให้แนบลงกับเตียงผมใช้แรงเฮือกสุดท้ายเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุมแต่สิ่งที่ได้กลับมากลับเป็นหมัดหนักๆ
กระแทกเข้าที่ท้องจนจุก เข็มขัดนักเรียนถูกปลดออกอย่างรวดเร็วก่อนที่มือใหญ่จะกระชากเสื้อนักเรียนจนขาดตามไปกับกางเกง
เพราะเจ็บจนจุก ไม่สามารถขัดขืนอะไรได้เลย
‘อย่านะเพซ...ฮึก พี่ขอร้อง’
นิ้วเรียวไล้ตามโครงหน้าพลางเกลี่ยเช็ดน้ำตาให้
ผมรู้สึกขยะแขยงจนแทบจะอาเจียนออกมา ผมรังเกียจสัมผัสแบบนี้
‘...ไม่รักผมแล้วหรอ’
น้ำเสียงแผ่วๆกระซิบข้างหูพร้อมความสัมผัสเปียกชื้นไล้เลียใบหู ผมส่ายหัวรัวๆทั้งปฏิเสธกับคำพูดเหล่านั้นและหลีกหนีการกระทำที่น่ารังเกียจ
น้ำตาผมไหลรินไม่ขาดสาย ไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น
‘ช่วยด้วย!!! ใครก็ได้ ช่วย!!! อื้ออออออ!!!!’
มือใหญ่บีบท้ายทอยผมให้หันหน้าไปรับจูบจากคนร่างสูง ริมฝีปากบดเบียดเข้าหาอย่างรุนแรง
ผมพยายามเม้มปากเอาไว้แต่สุดท้ายแล้วก็ทนแรงบีบท้ายทอยไม่ไหวยอมอ้าปากออก
ลิ้นร้อนสอดเข้ามาไล้เลียตวัดปลายลิ้นอย่างเอาแต่ใจ ควานไปทั่วทั่งโพลงปาก จูบที่รุนแรงและเรียกร้อง
ริมฝีปากที่เบียดแล้วแนบบดขยี้ไปมาจนผมแสบไปหมด ยิ่งตัวเองขัดขืนมากเท่าไร
ก็ยิ่งเจ็บตัวมากเท่านั้น
ริมฝีปากกับลิ้นร้อนผละออกจากปากผมกดจูบไล่ลงมาถึงต้นคอ ดูดเนื้ออ่อนจนเกิดเป็นรอยแดง
ผมได้แต่ดิ้นรนขัดขืนให้หนีพ้นจากความน่าขยะแขยงนี่ แต่ไม่เป็นผลในเมื่อข้อมือถูกมัดไว้ด้วยเนกไทที่ยิ่งผมดิ้นเท่าไรแรงเสียดสีจากเนื้อผ้าบาดเข้าข้อมือเจ็บแสบไปหมด
‘...หึ’
เสียงหัวเราะดูถูกจากคนที่ฝากรอยโสโครกพวกนี้ดังขึ้นข้างหูเมื่อเห็นว่าผมไม่สามารถหนีไปไหนได้
‘โอ๊ย!!!’
ฟันคมกัดเข้าที่ต้นคอผมอย่างแรงแล้วลิ้นร้อนๆนั้นเลียทับรอยฟันนั้นไปอีกที
ทำแบบนั้นย้ำๆซ้ำๆ บดจูบ ซุกไซร้ ริมฝีปากกับจมูกโด่งขบเม้ม
ดูดดึงแรงๆสร้างรอยใหม่ซ้ำรอยเก่าไปทั่วทั้งตัว ทั้งเจ็บ ทั้งแสบ น้ำตานองหน้า
ร่างสูงลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าตัวเอง
ปลดปล่อยความแข็งขืนออกมาจากกางเกงก่อนจะใช้ริมฝีปากฉีกซองถุงยางออกแล้วสวมลงเข้ากับแกนกลาง
พลางเดินเข้าหาผม
‘ถ้าเกร็ง รู้ใช่มั๊ยว่ามันจะเป็นยังไง’
ความกลัวแล่นริ้วขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ผมส่ายหน้ารัว ตัวสั่น น้ำตาไหลพราก
ไม่เคยกลัวอะไรอย่างนี้มาก่อนในชีวิต ขืนตัวถอยหนี
หลังที่ชิดหัวเตียงแล้วแนบชิดยิ่งขึ้นไปอีก
มือแกร่งจับต้นขาผมไว้แน่น บีบบังคับให้แยกออกจากกัน
ก่อนจะจับเรียวขาผมพาดลงบนบ่าไว้ข้างหนึ่ง ผมรับรู้ได้ถึงส่วนแข็งแกร่งที่ดุนดันอยู่ที่ช่องทางด้านล่าง
ร่างหนาไม่แม้จะเล้าโลม หรือเบิกทางก่อนแต่ยัดเหยียดแก่นกายเข้ามา
‘โอ๊ยยยยยยยยยยยย!!!!!!!! เจ็บ!!! เพซพี่เจ็บ!!!!!’
‘อย่าดิ้น!!!’
‘เอาออกไป!!! ฮึก...’
คนที่ทาบทับอยู่ด้านบนยังคงเบียดส่วนแข็งแกร่งลงมาโดยไม่สนใจว่าผมจะเจ็บมากแค่ไหน
ร่างกายรับรู้ได้ว่าช่องทางด้านล่างเริ่มปริแตกของเหลวสีแดงสดไหลเปราะผ้าปูที่นอนเป็นดวงๆเพราะรับขนาดสิ่งแปลกปลอมนั้นเข้ามาไม่ไหว
มันปวดหน่วง จุกจนต้องนิ่วหน้า นิ้วเรียวเกร็งจนขึ้นข้อขาวขยำผ้าปูที่นอนอย่างแรงจนยับย่น
ทั้งร่างกายและความรู้สึกเหมือนถูกเอาตีนเหยียบขยี้จนแหลกไม่เหลือความรู้สึกดีๆ
‘อ่า เสียวชิบหาย...’
เมื่อสะโพกแกร่งกดส่วนแข็งแกร่งเข้ามาจนมิด
ก็ขยับถอยออกไปจนสุดแล้วกระแทกกลับเข้ามาใหม่ด้วยความเร็วและแรง แล้วค่อยๆเร่งจังหวะเร็วขึ้น
ถอนออกเกือบสุดแล้วกระแทกเข้ามาจนมิด
มือหนายึดเอวผมไว้แล้วส่งแรงเข้ามาเรื่อยๆ
แรงขึ้นๆตามลำดับ ขยับกายกระแทกกระทั้น จนเตียงกระทบกับผนังห้อง กึกๆๆๆๆ
คนตัวสูงหายใจหอบด้วยแรงอารมณ์
‘พะ...พอ..หยุดเถอะ...ขอ..ร้อง’
ต่อให้ร้องไห้อ้อนวอนแค่ไหนคนตรงหน้าไม่เคยสนใจมันเลยสักครั้ง
แต่กลับกระแทกตัวเร็วแรง รัวๆ ไม่ยั้ง จนร่างกายผมขยับโยกตามแรงดิบเถื่อนที่ร่างหนาโหมแรงใส่มาไม่หยุด
ร่างหนากระแทกตัวเข้ามาอย่างดุดันไม่นานก็ปลดปล่อยเต็มช่องทางของผม
‘ฮึก..ฮือออ...อื้อออออออ’
‘หุบปากสักที น่ารำคาญ’
ร่างสูงเอื้อมมือปิดปากผมไว้แน่น ก่อนที่จะเริ่มขยับส่วนล่างเข้าออกอีกครั้ง
ผมส่ายหน้าหนีอย่างรุนแรงบ่งบอกว่ากำลังปฏิเสธ
แต่ก็ไม่สามารถหยุดแรงปรารถนาของอีกฝ่ายได้
‘อื้อออออ!!!!..อื้ออออ!!!!!!!!!’
‘...หึ จากนี้ไปมึงเป็นของกูคนเดียว....’
เป็นเพราะผมช็อกจนสลบไปก่อน ไม่ได้รับรู้ถึง คำบางคำ
ที่ส่งออกมาจากปากร่างสูง
วันนี้มึงมีความสุขกับร่างกายกูมากเท่าไร ทำกูเจ็บเท่าไร
มึงต้องเจ็บว่ากูเป็นร้อยเท่า!!!!!!!!!
กูเกลียดมึง!!!!!!!!!!!!!!!!!
กลับไปอ่าน+เม้นที่http://my.dek-d.com/so_phantom/story/viewlongc.php?id=934741&chapter=3
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น